موسیقی در منهاج فردوسیان

این کتاب برای آنان که می‌خواهند با جایگاه موسیقی در منهاج فردوسیان آشنا شوند، مفید است.

بخشی از مقدمه:
یکی از گناهانی که زشتی آن ریخته و جزء زندگی روزمرّه‌ی ما شده، نواختن و گوش دادن به موسیقی است. موسیقی همچون خون در رگ‌های انسان امروزی، جریان دارد. گویا همه دست به دست هم داده‌اند که گوش بشر تمدن‌زده را از انواع صداهای موزون مصنوعی، پُر کنند. و انسان، در معرکه‌ی عربده‌ی سازها و ضجّه‌ی خوانندگان، بیچاره می‌شود.
مصیبت اصلی از آنجا شروع می‌گردد که عرفا و صوفیه، موسیقی را مایه‌ی تکامل روح می‌دانند و روانشناسی جدید، موسیقی را آرام‌بخش می‌شمارد و فرادرمانی، موسیقی را موجب التیام دردها و ترمیم بافت‌ها معرفی می‌کند!
این کتاب، برای بازخوانی این پدیده‌ی شوم و فراگیر، از منظر وحی، یعنی آیات قرآن کریم و روایات شیعه و عامه، نوشته شده است تا جوابی مستدل به آنانی باشد که موسیقی عرفانی را ترویج می‌کنند و آن را راهی برای رسیدن کمال و لطافت روح می‌شمارند.
بیش از صد سخن از آیات و روایات، در این مجموعه جمع‌شده که همگی، بر باطل بودن و مضر بودن موسیقی، همداستان هستند.
اگر کسی هنوز مانده باشد که قلبی زنده و جانی آگاه داشته باشد، از خواندن این کلمات نورانی و سخنان سراسر هدایت، راه را خواهد یافت و گوش و دل خود را از شنیدن موسیقی و آواز، پاک خواهد ساخت.
این کتاب، شرحی است بر یک قانون از قانون‌های نظام تربیتی «منهاج فردوسیان». این قانون می‌گوید: «در منهاج فردوسیان، نواختن موسیقی (غنا) و گوش دادن به آن، ممنوع است». به عبارت دیگر: موسیقی مصنوعی مطلقاً‌ ممنوع است؛‌ چه نواختن و چه گوش دادن؛ چه جدید و چه سنتی؛ چه داخلی و چه خارجی؛‌ چه با کلام و چه بی‌کلام؛ چه با ساز شرقی و چه با ساز غربی؛ چه در جشن و چه در عزا؛ چه تکنوازی و چه گروهی؛ چه زنده و چه از وسائل صوتی و تصویری؛ چه عرفانی و چه غیر عرفانی؛ چه آرام‌بخش و چه هیجان‌آور؛ چه شاد و چه غمگین؛ چه برای ورزش‌کردن و چه برای استراحت؛ چه برای جنگ و چه برای صلح؛ چه فاخر و چه مبتذل؛ چه برای ایجاد نشاط کاری و چه برای رفع خستگی؛ بالاخره موسیقی مصنوعی، مطلقاً ممنوع است.

فهرست و مقدمه‌ی این کتاب را رایگان از «ایــنــجــا» دریافت کنید

برای خرید این کتاب، از گزینه‌ی زیر اقدام کنید

2,700 تومان – خرید

مژده

تمام محصولات این فروشگاه

با نود درصد تخفیف عرضه می‌شود.

بشتابید!